Matma

Spotyka się na co dzień bardzo wielu ludzi, którzy mają problem z nauką albo ścisłych przedmiotów albo humanistycznych. Jedni są pospolicie mówiąc ścisłowcami, a inni humanistami. A dlaczego tak się dzieje? Przyczyna tego jest oczywiście większe rozwiniecie jednej z półkul mózgowych, które to odpowiadają za dane czynności i pojmowanie rzeczy. Nie jest do końca rozstrzygnięte, którym tak naprawdę jest łatwiej, jednakże oboje maja swoje wady i zalety. Ścisłowcy z pewnością będą uwielbiać matematykę, fizykę, chemię, biologię.

Wszystkie wzory będą pojmować w mig, a myślenie logiczne, zawiłe, teoretyczne ni będzie im sprawiać problemów. Za to będą oni mieli kłopoty z historią, językiem i innymi naukami powszechnymi, gdzie trzeba uczyć się dużo dat, czytać różne teksty: literackie (często niezrozumiałe dla współczesnych ludzi), polityczne i historyczne. Humaniści natomiast będą czuli się odwrotnie w stosunku do ścisłowców. Tak wiec i ci i ci mają dobrze w pewnych dziedzinach nauki i życia. Nie wolno krytykować jednych ani drugich, bo po prostu nie ma potrzeby – od zawsze istniał taki podział grupowy, jednakże nie od zawsze uwidaczniało się to tak bardzo jak jest obecnie. Dlatego wiec miejmy szacunek dla innych. Udowodniono naukowo, że jedni i drudzy różnie pojmują pewne rzeczy, jak na przykład obrazy, podchwytliwe teksty, pewne rzeczy multimedialne i zagadki. Oczywiście to jest bardzo dobre, z tego względu, ze będziemy mieć tu dwa różne punkty widzenia, które są dobre, ale rzucają różne światło na jedną sprawę. W życiu objawia się to różnym podejściem do różnych spraw. Jedno oczywiście nie wyklucza drugiego, nie ma tu żadnego problemu. Warto jednak wiedzieć, że od tego kim jesteśmy zależy właśnie rozwinięcie jednej z półkuli mózgowej. Choć pewne umiejętności można wyćwiczyć, to i tak tamte zdolności będą się z pewnością wyróżniać i „odstawać” w dobrym znaczeniu tego słowa. Warto więc rozwijać te umiejętności, ale drugie również podszlifować. Potem zostaje tylko cieszenie się z osiągniętych rezultatów.

Człowiek w sweterku, okularach i włosach przyprószonych siwizną – kto to taki? Naukowiec. Człowiek intelektu, człowiek, który poświęcił całe swoje życie nauce – swojej pasji i życiu. Naukowiec najczęściej żyje na uniwersytecie, albo na innej uczelni – to właśnie akademickie środowisko szybko staje się dla niego naturalnym otoczeniem. Dzięki nieograniczonemu dostępowi do wiedzy i informacji, szczególnie dzisiaj – w czasach informatyzacji i wygodnych, obszernych źródeł wiedzy, jak Internet – naukowiec może swobodnie prowadzić swój uczelniany żywot. Czy to matematyka, czy chemia, czy też fizyka, dobry naukowiec jest w pełni poświęcony swojej dziedzinie i to właśnie jej, jako swojej pracy i zarazem hobby, oddaje każdą minutę swojego życia (no, może poza snem). Dzięki naukowcom dzisiejszy świat może wyglądać właśnie tak, jak wygląda – niezwykle rozwinięta technika i nauka, Internet, niezwykle skomplikowane teorie dość dobrze opisujące rzeczywistość – to wszystko sprawia, że człowiek zwany naukowcem jest personą niezwykle ważną i pożądaną przez współczesny świat. Warto zastanowić się, co sprawia, że ludzie zostają naukowcami. Z pewnością do jednej z przyczyn zaliczyć można wspomnianą już miłość do nauki, ale czymże ona tak naprawdę jest? Przecież kochać można najróżniejsze pasje, rzeczy i ludzi, ale dlaczego akurat naukę? Pytanie może zdawać się trudne, wydawać by się mogło, że odpowiedź kryje się gdzieś głęboko i jest nieźle zakamuflowana, ale nic bardziej mylnego – trzeba bowiem tak naprawdę odpowiedzieć sobie na inne pytanie: co jest takiego w nauce, że tylu ludzi poświęca jej całe żywoty? Odpowiedź ta brzmi: poznawanie prawdy. Tak, trywialna rzecz, a jakże prawdziwa – dzięki poznaniu prawdy, możemy być niezwykle mądrymi ludźmi, możemy nie tylko wiedzieć więcej niż inni, ale jednocześnie możemy wykorzystywać tę naszą wiedzę to czynienia dobra i do poskramiania zła innych ludzi. Prawda to niezwykłe narzędzie, zapewniające jej właścicielowi kształtowanie (poprzez poznawanie, a następnie własne zmiany) rzeczywistości.

Dzisiejszy świat podzielony jest na niezmiernie wiele dziedzin naukowych, gospodarczych i technologicznych. Tak jak istnieje podział na nauki humanistyczne i na nauki stricte ścisłe, tak każdą dziedzinę naszego życia możemy podzielić na różne gałęzie, w których prym wiodą wykwalifikowani w konkretnym kierunku naukowcy – spece tak humanizmu, jak i matematyki, fizyki i chemii. Wszelka nauka jest dobra i przybliża ludzkość do prawdy, która jest jednoznacznie niepodważalną wartością w życiu każdego człowieka i z czym powinniśmy się, niezależnie od naszych poglądów, zgadzać. Warto wiedzieć, że świat bez nauki i bez człowieka nie rozwijałby się w tak szybki i zdecydowany sposób. Tylko kwestią czasu pozostaje taki obrót sytuacji, w której człowiek zacznie odgrywać znaczącą rolę w losach naszej planety Ziemi.

Nie musimy wylatywać w kosmos – na naszej pięknej planecie istnieje wiele tajemnic, tylko czekających na ich poznanie. Zachęca się, by każdy człowiek już od najmłodszych lat rozwijał swoje talenty, ale jednocześnie by nie zaniedbywał żadnej dziedziny i miał pojęcie o każdym rodzaju zjawisk i typów nauk na świecie. W ścisłej nauce mamy takie odgałęzienia jak matematyka – czyli teoretyczne podejście do świata i opisu rządzących nim praw, fizyka – mniej teoretyczna, ale i tak trudna nauka badająca przyrodę i jej zasady, biologia, chemia, czy też w końcu nanotechnologia i informatyka. Istnieje oczywiście wiele innych nauk ścisłych, bardziej wyspecjalizowanych, lub łączących niektóre ogólne gałęzie ze sobą. Mamy więc biotechnologię – połączenie biologii i fizyki, a nawet matematyki, oraz nanotechnologię – biologię, matematykę i informatykę. Trzeba pamiętać, że sztuczne rozdzielanie różnych nauk jest bezsensowne i tworzy niepotrzebne podziały, które nas ograniczają. Trzeba zdawać sobie sprawę, że dobrze usposobiony do nauki człowiek nigdy nie będzie starał się poznawać tylko jednej dziedziny, a przedsięweźmie spory wysiłek, by poznać jak najwięcej z nich. To naturalne i ciekawskie podejście, które niesie za sobą wiele dobrego.